. W obrazach przedstawia wizualne metafory współczesnych relacji międzyludzkich, które podlegają nieustannym przemianom, zanikają lub pozostają jedynie we wspomnieniach. Uchwycone postaci, zatrzymane w czasie, dają przestrzeń do refleksji nad dynamiką bliskości, emocjami i dialogiem, który często nie znajduje pełnego dopełnienia.

Prace artysty opierają się na klasycznych technikach malarskich z zastosowaniem wielowarstwowych laserunków, które stapiają się z powierzchnią wykorzystanego podłoża. Na poziomie formalnym pojęcia takie jak: przestrzeń, głębia, odbicie, powtórzenie, deformacja, rozmycia i niedokładne ujęcia stają się nośnikami ulotności i fragmentaryczności ludzkiej pamięci oraz percepcji. Działania te odzwierciedlają nie tylko zmienność postrzegania, ale również nieuchronność końca relacji i przemijania samych wspomnień.

Wiktor koncentruje się na złożoności widzenia człowieka – zarówno jako formy wizualnej, jak i symbolu nieustannie ewoluujących więzi międzyludzkich, które pozostawiają ślad, choć nie zawsze trwały, w naszej świadomości.