Cykliczności i wiecznego powrotu doświadczamy przez całe życie. Żyjemy w bańce zamkniętego obiegu rzeczy, doświadczeń mikrokosmosu z którego powinien się wyrwać każdy twórca aby się rozwijać i widzieć rzeczy z szerszej perspektywy.

W procesie twórczym czasem należy zrobić coś wbrew sobie, uczynić krok w tył aby doświadczyć nowych wartości.

To pierwsza wystawa indywidualna Moniki Stefanowskiej odkąd 5 lat temu skończyła studia, co jest dla artystki symboliczne, gdyż wraca do tworzenia po tak długim czasie. Punktem wyjścia – początkiem staje się koniec jej etapu edukacji na Wrocławskim ASP. Te kilka dzieł, które zaprezentujemy na wystawie, to obrazy z obrony pracy dyplomowej o tytule ,,Obraz żywy/obraz nie żywy – Co to oznacza, że coś jest zepsute”. Będzie to próba ujarzmienia mojego wewnętrznego chaosu i zamknięcia na ten moment etapu mowy poprzez język abstrakcji na rzecz figuracji.

Z perspektywy czasu, gdy widzę skończone, a właściwie będąc konsekwentną pozostawione, obrazy widzę w nich mój pejzaż wewnętrzny dawnych dni.

Dla mnie obraz nie istnieje, dopóki nie jest skonfrontowany z odbiorcą, odbiorca jest współredaktorem. A więc powstawanie obrazu traktuję jako wydarzenie odbywające się w pewnym okresie czasu, „wykończenie” jego oddaję odbiorcy.

Obraz ożywa w kontakcie z odbiorcą zaangażowanym. Obrazy muszą pulsować, wrzeć jak magma, żeby coś zmieniać, być zapamiętanymi. Z założenia moje dzieła stają się obrazami, które wręcz chce się dotknąć.