Praca jest pomysłowa, wyjątkowo kreatywna zarówno na poziomie koncepcji, jak i struktury wypowiedzi, kompozycji oraz języka. Tekst jest bardzo dobry literacko, niebanalny i niekonwencjonalny w swej formie (również na poziomie poetyki tytułu) oraz dojrzały artystycznie. Autorka pracy zdecydowanie utrzymała ducha narracji Edwarda Niziurskiego, lecz nie kopiowała go w żadnym aspekcie a stworzyła swój własny autorski mikrokosmos. Obrazy szkoły odzwierciedlające edukację XXI wieku są w scenariuszu teatralnym przekonujące, pokazane jakby „od zaplecza”, odsłaniają wewnętrzne struktury systemu oświaty i wciąż trudne relacje młodych ludzi z nauczycielami, czy szeroko pojęte dialogi pokoleń. Ta miniatura dramaturgiczna jest napisana niezwykle błyskotliwym, współczesnym i odważnym językiem. Autorka doskonale zna lub czuje język młodzieżowy.  Z powodzeniem stosuje swoisty żargon, który jest dowcipny, inteligentny, a przy tym pozbawiony zwrotów nazbyt oczywistych, przyziemnych czy wulgarnych. Zatem, tak jak w prozie Niziurskiego, koncepcja „Steku Azteka” sprawdza się znakomicie na poziomie wykorzystania dowcipu językowego i sytuacyjnego na różnych poziomach tekstu, komizmu postaci, wprowadzania neologizmów, w tym także młodzieżowego idiolektu, potocyzmów i kolokwializmów używanych przez uczniów. Ten językowy poziom wypowiedzi wydaje się bez zarzutu.  

Świetnie zarysowane są w scenariuszu postacie z jasno rozpisanymi cechami charakteru i wyglądem (jak charakteryzuje je sama autorka: „Kania – inteligentny buntownik, zagubiony przez uzależnienie, raper; Leon – klasowy żartowniś, główne źródło problemów, skejt; PP (Piotruś Pan) – banan, egocentryk, macho”), wyrazisty i przekonujący jest także kontekst społeczno-kulturowy wypowiedzi, czy istotne dla wymogów tego konkursu, kontynuacje i nawiązania intertekstualne, które potwierdzają tylko zasadę, że „szkolne legendy jednak nigdy nie umierają – zmieniają się tylko czasy, nauczyciele i sprytne sposoby na ich <<oswojenie>>”. Wyobraźnię twórczą odsłania autorka scenariusza także w odniesieniu do zabawy konwencjami, wrażenie robi bowiem swoboda i błyskotliwość, z jaką przygotowana została ta dramatyczna miniatura. W „Steku Azteka” autorka zastosowała  wiele zabiegów, które doskonale sprawdziłyby się na scenie: rapowane piosenki, sceny – slajdy, czy dynamiczna, dowcipna  i wymowna  scena „teatru w teatrze”. Jesteśmy pod dużym wrażeniem rytmu dramatu i umiejętności budowania napięcia zarówno w skali całej opowieści,  poszczególnych scen, jak i pojedynczych relacji między bohaterami. Bardzo cenne są w pracy nawiązania do współczesności i refleksyjne potraktowanie szeroko pojętej edukacji historycznej pokazanej w ujęciu – obecnej także w życiu społecznym i publicznym – humanistyki zaangażowanej. Należy wreszcie wspomnieć o opowiedzianej przez autorkę historii, w której bohater zbiorowy – młodzież, daje cenny przykład inteligentnego działania, podpartego strategią i zespołowością. Jednocześnie to przekaz całkowicie pozbawiony moralizatorstwa i niepotrzebnego dydaktyzmu. Autorka mobilizuje czytelnika do uważnego czytania. Polega na jego inteligencji, wrażliwości i poczuciu humoru, co jest ogromną zaletą całej pracy. 

Z pełnym przekonaniem przyznajemy zatem scenariuszowi teatralnemu „Stek Azteka” pierwsze miejsce i zasłużoną nagrodę.

Dorota Michułka i Agata Kucińska